ദിവസവും ഓം നമഃ ശിവായ ജപിക്കുന്നത് എന്നെ എന്താണ് പഠിപ്പിച്ചത്

ആവർത്തനം അർത്ഥത്തിന്റെ ശത്രുവല്ലെന്ന് അത് എന്നെ പഠിപ്പിച്ചു

വാക്കുകൾ ആവർത്തിച്ചു പറയുന്തോറും അവയുടെ മൂല്യം കുറയുമെന്നൊരു ആധുനിക ധാരണയുണ്ട്. എന്നാൽ എന്റെ അനുഭവം നേരെ തിരിച്ചായിരുന്നു. ആദ്യമായി പഠിച്ചപ്പോഴത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ അർത്ഥവത്തായാണ് ഈ മന്ത്രം ഇപ്പോൾ എനിക്ക് അനുഭവപ്പെടുന്നത്. ഓരോ ആവർത്തനവും വാക്കുകളുടെ തിളക്കം കുറയ്ക്കുകയല്ല, മറിച്ച് അവയെ പൂർണ്ണമായി ഉൾക്കൊള്ളാനുള്ള എന്റെ തടസ്സങ്ങളെ ഇല്ലാതാക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. ഓരോ പ്രഭാതത്തിലും ആദ്യത്തെ അമ്പത് ജപങ്ങൾ കഴിയുമ്പോൾ മനസ്സിന്റെ ബഹളങ്ങൾ ശാന്തമാവുകയും സാധന മാത്രം അവശേഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

മന്ത്രജപവും ഭക്തി പ്രകടനവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം അത് എന്നെ പഠിപ്പിച്ചു

തുടക്കത്തിൽ, ഉച്ചാരണം ശരിയാണോ, ഇരിപ്പ് കൃത്യമാണോ, വേണ്ടത്ര ചെയ്യുന്നുണ്ടോ എന്നിങ്ങനെ കാര്യങ്ങൾ 'കൃത്യമായി' ചെയ്യുന്നതിലായിരുന്നു എന്റെ ശ്രദ്ധ. വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആ ആശങ്കകൾ മാഞ്ഞുപോയി. പ്രകടനത്തിന് പകരം മനസ്സാന്നിധ്യമാണ് അവിടെ വന്നത്. മന്ത്രം എന്നത് പൂർത്തിയാക്കേണ്ട ഒരു ജോലിയല്ല. അത് ആത്മാർത്ഥമായി മുഴുകേണ്ട ഒരു ഇടമാണ്.

എന്റെ തന്നെ മടിയെ തിരിച്ചറിയാൻ അത് എന്നെ പഠിപ്പിച്ചു

ചില പ്രഭാതങ്ങളിൽ, ഇപ്പോഴും 3:30 ന് എഴുന്നേൽക്കാൻ എന്റെ മനസ്സ് മടിക്കാറുണ്ട്. പണ്ട് അതൊരു പ്രശ്നമായി തോന്നിയിരുന്നു. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ അത് സാധനയുടെ തന്നെ ഭാഗമാണെന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിയുന്നു; അർത്ഥവത്തായ ഒന്നിന് മുൻപുള്ള സ്വാഭാവികമായ മടിയാണത്. എഴുന്നേൽക്കാൻ തോന്നാത്ത പ്രഭാതങ്ങളിലെ ജപം, എളുപ്പമുള്ള പ്രഭാതങ്ങളേക്കാൾ കൂടുതൽ അച്ചടക്കം എന്നെ പഠിപ്പിച്ചു.

ഭക്തിയും ദൈനംദിന ജീവിതവും രണ്ടല്ലെന്ന് അത് എന്നെ പഠിപ്പിച്ചു

ആത്മീയ ജീവിതം വേറെ, ദൈനംദിന ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ വേറെ എന്നായിരുന്നു എന്റെ പഴയ ധാരണ. ആ കാഴ്ചപ്പാട് മാറി. അതിരാവിലെ മന്ത്രത്തിൽ നിന്ന് ലഭിക്കുന്ന ശാന്തത പകൽ മുഴുവൻ എന്റെ പെരുമാറ്റത്തിലും, പ്രകോപനങ്ങളെ നേരിടുന്നതിലും, അബദ്ധങ്ങൾ പറ്റുമ്പോൾ പെട്ടെന്ന് ശാന്തനാകുന്നതിലും പ്രതിഫലിക്കാൻ തുടങ്ങി.

ഇതൊന്നും പെട്ടെന്ന് സംഭവിച്ചതല്ല. ദിവസവും ഈ അഞ്ചക്ഷരങ്ങൾക്കായി സമയം മാറ്റിവെച്ചതിന്റെ സാവധാനത്തിലുള്ള ഫലമാണിത്; ഒടുവിൽ അവ എന്നിൽ നിന്ന് വേറിട്ടതല്ലാതായി മാറി.