ചിന്തകൾ
ഭക്തർക്ക് ശിവൻ മറ്റ് ദൈവങ്ങളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തനായി തോന്നുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്
കഴിഞ്ഞ കുറേ വർഷങ്ങളായി വിവിധ പാരമ്പര്യങ്ങളിൽപ്പെട്ട ഭക്തരുമായി ഞാൻ സംസാരിച്ചിട്ടുണ്ട്; വിഷ്ണുവിനെ ആരാധിക്കുന്നവർ, ദേവീഭക്തർ, ഈശ്വരന്റെ പല രൂപങ്ങളെ ഒരുപോലെ പൂജിക്കുന്നവർ. ഞാൻ ഉൾപ്പെടെ ഞാൻ കണ്ടുമുട്ടിയ മിക്കവാറും എല്ലാ ശിവഭക്തരും വീണ്ടും വീണ്ടും പറയുന്ന ഒരു കാര്യമുണ്ട്: ഔപചാരികതകളില്ലാത്ത ആത്മബന്ധം. എന്തുകൊണ്ടാണ് അങ്ങനെ തോന്നുന്നത് എന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ ഞാൻ കുറച്ചുകാലം ശ്രമിച്ചു.
ഔപചാരികമായ രീതികളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായാണ് അവിടുത്തെ സമീപിക്കുന്നത്
മിക്ക ക്ഷേത്രങ്ങളിലും ചെല്ലുമ്പോൾ വ്യക്തമായ ചില ചിട്ടവട്ടങ്ങൾ കാണാം: പ്രത്യേക വസ്ത്രധാരണം, നിശ്ചിത സമയങ്ങൾ, ഇടനിലക്കാരനായി ഒരു പൂജാരി, ആചാരപരമായ ചിട്ടകൾ. ശിവപൂജയിലും ഇവയെല്ലാം ധാരാളമുണ്ട്, പ്രത്യേകിച്ച് ക്ഷേത്രാന്തരീക്ഷങ്ങളിൽ. എന്നാൽ ഇതിനൊപ്പം തന്നെ കൂടുതൽ അയഞ്ഞ മറ്റൊരു രീതികൂടിയുണ്ട്; സാധാരണ വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ച് എത്തുന്ന ഒരു ഭക്തൻ, വെറും പച്ചവെള്ളം നിവേദിക്കുന്നു, ആകർഷിക്കാൻ ശ്രമിക്കേണ്ട ഒരാളോടെന്നതിനേക്കാൾ ഏറെ പരിചിതനായ ഒരാളോട് സംസാരിക്കുന്നതുപോലെ അവിടുത്തോട് സംസാരിക്കുന്നു.
ഇതിന്റെ ഒരു ഭാഗം ശിവപുരാണങ്ങളിൽ നിന്ന് തന്നെ വരുന്നതാണ്. രാജാക്കന്മാരെന്നോ പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടവരെന്നോ, ദേവന്മാരെന്നോ അസുരന്മാരെന്നോ ഭേദമില്ലാതെ ആരുടെയും ഭക്തി സ്വീകരിക്കുന്നവനായാണ് ശിവൻ വർണ്ണിക്കപ്പെടുന്നത്. മറ്റാരും സ്വീകരിക്കാനില്ലാത്തപ്പോൾ ശ്മശാനങ്ങളിൽ ഭൂതഗണങ്ങളും ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടവരും ചുറ്റും കൂടുന്ന ദൈവമാണ് അവിടുന്ന്. ആരെയും അവർ ആയിരിക്കുന്ന അവസ്ഥയിൽ തന്നെ സ്വീകരിക്കുന്ന ആ ഭാവമാണ് ഭക്തർ അവിടുത്തെ സമീപിക്കുന്ന രീതിയെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നത്: ഔപചാരികതകൾ ആവശ്യപ്പെടുന്ന കൃത്രിമത്വങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ.
ഭോലേനാഥ്: വേഗത്തിൽ പ്രസാദിക്കുന്ന ദൈവം
ശിവന്റെ ഏറ്റവും പ്രചാരമുള്ള നാമങ്ങളിലൊന്നായ 'ഭോലേനാഥ്' എന്നതിന് "നിഷ്കളങ്കനായ ഭഗവാൻ" അല്ലെങ്കിൽ "ലളിതമായി, വേഗത്തിൽ പ്രസാദിക്കുന്നവൻ" എന്നാണ് അർത്ഥം. ആഡംബരപൂർണ്ണമായ ആചാരങ്ങളേക്കാൾ ആത്മാർത്ഥതയാണ് ശിവനെ ആകർഷിക്കുന്നത് എന്നാണ് വിശ്വാസം; കടമയുടെ ഭാഗമായി നടത്തുന്ന വലിയ വഴിപാടുകളേക്കാൾ യഥാർത്ഥ ഭക്തിയോടെ സമർപ്പിക്കുന്ന ലളിതമായ സമർപ്പണത്തിന് അവിടുത്തെ സന്നിധിയിൽ വലിയ മൂല്യമുണ്ട്.
ഭക്തർ തങ്ങൾ വിശ്വസിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് തങ്ങളുടെ ഇഷ്ടദൈവത്തിൽ ആരോപിക്കുന്നതാണെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നില്ല, ഏത് പാരമ്പര്യത്തിലും അങ്ങനെ സംഭവിക്കാമെങ്കിലും. അവിടുത്തെ രൂപഭാവങ്ങളിൽ നിന്നാണ് ഇത് വരുന്നതെന്നാണ് ഞാൻ കരുതുന്നത്: ഒന്നുമില്ലാത്ത ഒരു താപസൻ, കൊട്ടാരങ്ങൾക്ക് പുറത്ത് ജീവിക്കുന്നവൻ, സമ്പത്തിലോ പദവിയിലോ താത്പര്യമില്ലാത്തവൻ. സമർപ്പിക്കാൻ കയ്യിലൊന്നുമില്ലാത്തതിന്റെ പേരിൽ അങ്ങനെയൊരു ദൈവം നിങ്ങളെ അളക്കുമെന്ന് ചിന്തിക്കാൻ പോലും കഴിയില്ല.
രൗദ്രതയും ശാന്തതയും ഒന്നിച്ചുചേരുമ്പോൾ
ഈ ആത്മബന്ധത്തെ കൂടുതൽ സവിശേഷമാക്കുന്നത്, ഇത് യഥാർത്ഥ രൗദ്രതയോടൊപ്പം നിലനിൽക്കുന്നു എന്നതാണ്. ഇത് ശാന്തനായ, സങ്കീർണ്ണതകളില്ലാത്ത ഒരു ദൈവമല്ല. സമസ്ത ലോകങ്ങളെയും സംഹരിക്കാൻ കഴിയുന്ന രുദ്രനാണ് അവിടുന്ന്. ഏറ്റവും ഭയാനകമായ രൂപത്തിലുള്ള ഭൈരവനാണ്. ഈ രൗദ്രത മറന്നുകൊണ്ടല്ല ഭക്തർ അവിടുത്തോട് അടുക്കുന്നത്, മറിച്ച് അതിനെക്കുറിച്ച് പൂർണ്ണ ബോധവാന്മാരായിക്കൊണ്ടുതന്നെയാണ്.
അളവറ്റ ശക്തിയോടൊപ്പമുള്ള ഈ ആത്മബന്ധമാണ് വെറുമൊരു ഭക്തിനിർഭരമായ, അകൽച്ചയുള്ള ആരാധനാരീതിയിൽ നിന്ന് ഇതിനെ വ്യത്യസ്തമാക്കുന്നത്. ഉപദ്രവമേൽപ്പിക്കാത്ത ശാന്തനായ ഒരാളെയല്ല നിങ്ങൾ സമീപിക്കുന്നത്. മറിച്ച്, അത്യന്തം ശക്തനായ, എന്നാൽ ആത്മാർത്ഥതയോടെ വരുന്നവരോട് ശാന്തത പുലർത്താൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന ഒരാളെയാണ് നിങ്ങൾ സമീപിക്കുന്നത് എന്ന് പുരാണങ്ങൾ വീണ്ടും വീണ്ടും ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.
എന്റെ വ്യക്തിപരമായ സാധനയിൽ ഇത് എന്താണ് അർത്ഥമാക്കിയത്
എല്ലാ ഭക്തരുടെയും അനുഭവങ്ങളെക്കുറിച്ച് എനിക്ക് പറയാൻ കഴിയില്ല, എന്റേത് മാത്രമേ പറയാനാകൂ. എന്നാൽ ശിവനുമായുള്ള എന്റെ ബന്ധം ഒരിക്കലും അകലെയുള്ള ഒരു അധികാരശക്തിയുമായുള്ള ഔപചാരിക ബന്ധം പോലെ തോന്നിയിട്ടില്ല. ഞാൻ എന്നെ എത്ര മനോഹരമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു എന്നതിലല്ല, മറിച്ച് ഞാൻ എത്രമാത്രം ആത്മാർത്ഥമായി അവിടെയുണ്ട് എന്നതിൽ മാത്രം താല്പര്യമുള്ള ഒരാളുമായുള്ള തുടർച്ചയായ, ചിലപ്പോൾ പ്രയാസകരമായ, അങ്ങേയറ്റം സത്യസന്ധമായ ഒരു സംഭാഷണം പോലെയാണ് അത് അനുഭവപ്പെട്ടത്.
ഇത് ശിവപൂജയെക്കുറിച്ചുള്ള സാർവ്വത്രികമായ സത്യമാണോ അതോ ഈ ഭക്തി എന്നിൽ സൃഷ്ടിച്ച മാറ്റമാണോ എന്ന് എനിക്കറിയില്ല. എന്നാൽ എനിക്ക് തിരഞ്ഞെടുക്കാമായിരുന്ന മറ്റെല്ലാറ്റിലും ഉപരിയായി ഈ സാധന തന്നെ നിലനിന്നുപോന്നത് എന്തുകൊണ്ടെന്ന് വിശദീകരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴെല്ലാം ഞാൻ തിരിച്ചെത്തുന്നത് ഈയൊരു ചിന്തയിലേക്കാണ്.
ഈ ഭക്തിയെ ഒരു നിത്യസാധനയാക്കി മാറ്റാൻ ആദ്യം പ്രേരിപ്പിച്ചത് എന്താണെന്ന് അറിയാൻ താല്പര്യമുണ്ടോ? വായിക്കുക: എന്തുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ ശിവഗാഥ ആരംഭിച്ചത്: മഹാദേവനോടുള്ള ഒരു വ്യക്തിപരമായ ഭക്തി.

