ചിന്തകൾ
കോലാഹലങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ലോകത്ത് നിശ്ചലത കണ്ടെത്തൽ: എന്റെ ശിവ സാധന
മിക്ക ദിവസങ്ങളും ആരംഭിക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ണുതുറക്കുന്നതിന് മുമ്പുതന്നെ ശബ്ദങ്ങളോടെയാണ്. ഒരു നോട്ടിഫിക്കേഷൻ, തലേദിവസം പൂർത്തിയാക്കാതെ ബാക്കിവെച്ച കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകൾ, ചെയ്യാനിരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളുടെ അസ്വസ്ഥതകൾ. ശിവനിലൂടെ ഞാൻ കണ്ടെത്തിയ നിശ്ചലത ആ ശബ്ദങ്ങളെ ഒഴിവാക്കിക്കൊണ്ടല്ല ഉണ്ടായത്. മറിച്ച്, അതിനുള്ളിൽ തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ രീതിയിൽ ഇരിക്കാൻ പഠിച്ചതിലൂടെയാണ്.
നിശ്ചലത എന്നാൽ ഒരിക്കലും പൂർണ്ണമായ നിശ്ശബ്ദതയല്ല
ശബ്ദമില്ലായ്മ, ശാന്തമായ ഒരു മുറി, കാലിയായ ഇൻബോക്സ്, അലട്ടുന്ന ചിന്തകളില്ലാത്ത ഒരു മനസ്സ് – ഇതൊക്കെയാണ് നിശ്ചലത എന്നാണ് വളരെക്കാലം ഞാൻ കരുതിയിരുന്നത്. ആ നിർവചനമനുസരിച്ച്, നിശ്ചലത എപ്പോഴും എന്റെ കൈയെത്തും ദൂരത്തല്ലാതെ, ഇനിയുമൊരു ജോലി ബാക്കിയുള്ളതുപോലെ, സാഹചര്യങ്ങൾ തികച്ചും അനുകൂലമാകുന്നതുവരെ എപ്പോഴും മാറ്റിവെക്കപ്പെട്ട ഒന്നായിരുന്നു.
കൈലാസത്തിൽ ധ്യാനനിരതനായിരിക്കുന്ന രൂപങ്ങളിൽ കാണുന്നതുപോലെ, ചുറ്റുമുള്ളതൊന്നും ബാധിക്കാതെ ശാന്തമായിരിക്കുന്ന ശിവന്റെ നിശ്ചലതയെ അടുത്തറിഞ്ഞപ്പോൾ ഈ കാഴ്ചപ്പാട് പൂർണ്ണമായും മാറി. അവിടുത്തെ നിശ്ചലത എന്നത് അസ്വസ്ഥതകളില്ലാത്ത ഒരു ലോകമല്ല. ശ്മശാനങ്ങളും വന്യമൃഗങ്ങളും പ്രകൃതിയുടെ ഏറ്റവും ഭീകരമായ വന്യതയും ചുറ്റുമുണ്ടായിട്ടും, അവൻ ലോകത്തിന്റെ അതിർത്തിയിലിരുന്ന് ശാന്തനായി തുടരുന്നു. നിശ്ചലത എന്നത് ചുറ്റുപാടുകളെക്കുറിച്ചുള്ളതല്ല. മറിച്ച്, ചുറ്റുപാടുകൾ എന്തുതന്നെയായാലും ഉള്ളിൽ എന്ത് സംഭവിക്കുന്നു എന്നതിനെക്കുറിച്ചാണ്.
പുലർച്ചെ 3:30-ന് ഇത് എങ്ങനെ അനുഭവപ്പെടുന്നു
എന്റെ സാധന നടക്കുന്നത് പ്രഭാതത്തിന് മുൻപാണ്; ആ സമയം കൂടുതൽ ശാന്തമായതുകൊണ്ട് മാത്രമല്ല (അതൊരു സഹായമാണെങ്കിലും), ആ ദിവസത്തെ മറ്റെല്ലാ ബാധ്യതകളിൽ നിന്നും പൂർണ്ണമായി ഞാൻ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്ന ഒരു സമയമായതുകൊണ്ടാണ്. സന്ദേശങ്ങളൊന്നും വരുന്നില്ല. എന്നിൽ നിന്ന് ആർക്കും ഒന്നും ആവശ്യമില്ല. ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്ന മന്ത്രവും, ആ പ്രഭാതത്തിൽ മനസ്സിലുണ്ടാകുന്ന എന്തും മാത്രം.
ചില പ്രഭാതങ്ങളിൽ ആ ശബ്ദങ്ങൾ വളരെ തീവ്രമായിരിക്കും: തീർക്കാനുള്ള ജോലിയുടെ സമ്മർദ്ദം, മനസ്സിൽ കിടന്നു കറങ്ങുന്ന ഒരു സംഭാഷണം, പരിഹരിക്കപ്പെടാത്ത ഒരു ആശങ്ക. ഞാൻ തേടുന്ന നിശ്ചലത എന്നത് സാധന തുടങ്ങുന്നതിന് മുൻപ് ആ ശബ്ദങ്ങൾ നിലയ്ക്കാൻ കാത്തിരിക്കലല്ല. മറിച്ച്, ശബ്ദങ്ങൾ അവയുടെ വഴിക്ക് പോകുമ്പോഴും മന്ത്രത്തിൽ ശ്രദ്ധയുറപ്പിച്ച് മുന്നോട്ടുപോവുക എന്നതാണ്.
നേടിയെടുക്കലല്ല, തിരികെയെത്തുകയെന്ന അച്ചടക്കം
ഞാൻ നിശ്ചലതയെ ഒരു ലക്ഷ്യസ്ഥാനമായിട്ടാണ് കണ്ടിരുന്നത്; മതിയായ പരിശീലനത്തിലൂടെ ഒടുവിൽ എത്തിച്ചേരാനും സ്ഥിരമായി നിലനിൽക്കാനും കഴിയുന്ന ഒന്നായി. എന്നാൽ കാര്യങ്ങൾ അങ്ങനെയല്ല സംഭവിച്ചത്. ചില പ്രഭാതങ്ങളിൽ മിനിറ്റുകൾക്കകം നിശ്ചലത എളുപ്പത്തിൽ കൈവരുന്നു. എന്നാൽ മറ്റു ചില പ്രഭാതങ്ങളിൽ അത് പൂർണ്ണമായി ലഭിക്കാറില്ല, തുടക്കത്തിലുണ്ടായിരുന്ന അല്പം അസ്വസ്ഥതകളോടെ തന്നെ ഞാൻ സാധന അവസാനിപ്പിക്കാറുമുണ്ട്.
മാറിയത് ആ ശബ്ദത്തെ ഇല്ലാതാക്കാനുള്ള എന്റെ കഴിവല്ല. മറിച്ച്, അതിനെ ഇല്ലാതാക്കാൻ ശ്രമിക്കാതിരിക്കുന്നതിനോടുള്ള എന്റെ മനോഭാവമാണ്. ശബ്ദങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ഒരു പ്രഭാതത്തെ പരാജയപ്പെട്ട ഒരു സാധനയായി ഞാൻ ഇനി കാണുന്നില്ല. ഈ സാധന എന്നത് ശബ്ദങ്ങളോട് ജയിക്കാനുള്ളതല്ലായിരുന്നു, കൈലാസത്തിൽ ചുറ്റുമുള്ളതൊന്നും വകവെക്കാതെ ശിവൻ ഇരിക്കുന്നതുപോലെ, എന്തൊക്കെ സംഭവിച്ചാലും അതിന്റെ കൂടെ ശാന്തമായി ഇരിക്കാൻ തയ്യാറാവുക എന്നതായിരുന്നു.
ധ്യാനപ്പായയ്ക്ക് അപ്പുറം ഇത് എന്തുകൊണ്ട് പ്രാധാന്യമർഹിക്കുന്നു
ഈ സാധനയുടെ യഥാർത്ഥ പരീക്ഷണം പ്രഭാതങ്ങളല്ലായിരുന്നു. അതിനുശേഷം എന്ത് സംഭവിക്കുന്നു എന്നതാണ്; ദിവസത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ തിരക്കുകൾ ആരംഭിക്കുമ്പോൾ ആ നിശ്ചലത അല്പമെങ്കിലും നിലനിൽക്കുന്നുണ്ടോ എന്നത്. ചില ദിവസങ്ങളിൽ പ്രാതൽ കഴിയുന്നതുവരെ പോലും അത് നിൽക്കാറില്ല. എന്നാൽ മറ്റു ദിവസങ്ങളിൽ, സമ്മർദ്ദം നിറഞ്ഞ നിമിഷങ്ങളിൽ, മണിക്കൂറുകൾക്ക് ശേഷവും മനപ്പൂർവ്വമല്ലാതെ തന്നെ ഞാൻ ആ നിശ്ചലതയിലേക്ക് എത്തുന്നത് കാണാറുണ്ട്.
യഥാർത്ഥത്തിൽ പ്രാധാന്യമുള്ളതായി ഞാൻ കണ്ടെത്തിയ ഒരേയൊരു അളവുകോൽ ഇതാണ്: ലോകം ശാന്തമാകുന്നുണ്ടോ എന്നതല്ല—അത് ശാന്തമാകില്ല—മറിച്ച് സാധന തുടങ്ങുന്നതിന് മുൻപുള്ളതിനേക്കാൾ ഈ ബാഹ്യശബ്ദങ്ങൾക്ക് ഞാൻ അല്പം കുറച്ചെങ്കിലും അടിമപ്പെടാതിരിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നത് മാത്രമാണ്.
ദൈനംദിന മന്ത്രജപം കാലക്രമേണ എന്നെ എന്താണ് പഠിപ്പിച്ചതെന്ന് അറിയാൻ താല്പര്യമുണ്ടോ? വായിക്കുക: ദിവസവും ഓം നമഃ ശിവായ ജപിക്കുന്നത് എന്നെ എന്താണ് പഠിപ്പിച്ചത്.